Waarom deze vrouwen, en niet een levend model

Wat een levend model je werkelijk geeft

Een levend model is iemand die betaald wordt om in een kamer een houding vast te houden terwijl er iemand werkt. Het is een eerlijke afspraak en het is de gebruikelijke route om een figuur te schilderen, om een goede reden: je krijgt licht dat je beheerst, een houding waar je om hebt gevraagd, een lichaam op een afstand die je hebt gekozen, en zo lang als je nodig hebt.

Je krijgt ook één ding waar je niet om hebt gevraagd. Alles in die kamer is jouw besluit. De hoek is de jouwe, het licht is het jouwe, de houding is de jouwe. Degene voor je doet wat je hebt gevraagd, en wat eruit komt is een schilderij van je eigen opstelling met iemand die erin staat.

Dat is geen kritiek. Het is simpelweg een ander onderwerp dan deze serie heeft.

Waarom dat het verkeerde onderwerp is voor deze serie

Deze schilderijen gaan over vrouwen naar wie drie seconden per keer wordt gekeken. Niet vrouwen die toevallig gefotografeerd zijn, maar vrouwen van wie de foto's bestaan om door duizenden mensen per dag voorbijgescrold te worden.

Dat feit is het onderwerp. Het is geen achtergrondinformatie over het model, het is waar de schilderijen werkelijk over gaan, en er is geen manier om dat in te huren. Een levend model kan elke houding aannemen die je wil en zal nog steeds niet iemand zijn van wie het eigen beeld haar inkomen is.

Vrijwel elk beeld in deze serie is naar buiten gericht. Gemaakt om gezien te worden, en er goed in. Dat is het uitgangspunt, en de uitzondering bewijst het: Kindly (On Gold) is degene die naar binnen is gekeerd, en hij valt juist op omdat alles eromheen dat niet is.

Drie seconden tegen meerdere weken

Hier staat het hele argument in één regel. De foto is gemaakt voor drie seconden aandacht van iemand. Ik heb er weken in gezeten.

Een beeld dat voor een tijdlijn gemaakt is heeft een taak: onmiddellijk werken, en dan uit de weg gaan. Het is ontworpen voor een blik. Niets erin is bedoeld om te overleven dat er vier weken lang naar gekeken wordt door iemand met een penseel, want niemand zou dat ooit gaan doen.

En dus is dat wat ik ermee doe. Dagen achter elkaar, dan een week niets, dan weer dagen. Wat er gebeurt is niet dat het beeld beter wordt. Wat er gebeurt is dat het ophoudt te werken zoals het gemaakt is om te werken, en dat er iets anders onder tevoorschijn komt. Bij Riae (Blue Hair) is het grootste deel van het doek zij helemaal niet: het is waar ze op knielt, en ik zou je niet kunnen vertellen waarom dat vier weken moest kosten. Een blik had dat nooit gevonden. Op die snelheid was er niets te vinden.

Elk besluit in het beeld was al het hare

Dit is het deel dat ik er het langst over heb gedaan om op te merken, en het is de sterkste reden om zo te werken.

Wanneer een foto gemaakt is door de vrouw die erop staat, is elk besluit binnen het kader het hare. Zij koos de houding, het licht, de uitsnede, het moment, en wat eruit blijft. Tegen de tijd dat ik hem zie, is het beeld al gecomponeerd door iemand die precies weet wat ze doet. Ik heb er niets van geregisseerd, en dat had ik ook niet gekund.

Wat er voor mij overblijft is een veel smallere taak dan het klinkt: uitzoeken wat er werkelijk in zit, en er daarna weken aan besteden. Soms voeg ik iets toe dat nooit in de bron zat: het blauw in Natalee (Blue Light) is van mij, en er was nergens in de buurt van de foto iets van te vinden. Soms voeg ik helemaal niets toe: Natalee (White Top) is dezelfde houding onder de omgekeerde regel, met niets bedacht. Twee doeken, elk één foto, en het verschil tussen die twee is het enige wat ik heb bijgedragen.

Is dit fanart?

Nee, en het verschil gaat niet over kwaliteit.

Fanart viert een beeld. Het is het ermee eens. Het gaat om herkenning: je kent de bron, je vindt het leuk om het nog eens gedaan te zien, en het genoegen zit in de overeenkomst. Dat is iets echts om te maken en er is niets mis mee.

Dit doet het omgekeerde. Het neemt een beeld dat onmiddellijk werkte en vertraagt het tot het zo niet meer werkt. Wat eruit komt is het vaak oneens met de bron. Kayleigh (Tattoos) is het doek waar ik de grap heb gepakt in plaats van het harnas, en de foto toont geen grap: hij toont een gezicht dat op de foto arrogant overkomt. Het schilderij kwam ergens uit waar de foto niet was.

Er is een uitgebreidere versie van dat argument, over wat een bewerkt voorwerp scheidt van een beeld dat gemaakt is om op snelheid verbruikt te worden, in waar de grens tussen erotische kunst en pornografie werkelijk valt.

Degene die in de kamer was

Een van de veertien breekt het patroon, en het is de moeite waard om dat hardop te zeggen.

Dailey Danique is een van de weinige vrouwen in deze serie die ik werkelijk voor me heb gehad. Vrijwel elk ander onderwerp komt als foto binnen en blijft dat. Het veranderde de methode niet, want Dailey (Illustrated) is nog steeds naar een beeld geschilderd, dagen achter elkaar over weken, maar het markeert wel de rand van de regel, en een regel met een zichtbare rand is bruikbaarder dan een regel die voorwendt er geen te hebben.

Wat deze manier van werken kost

Werken naar beelden die iemand anders gemaakt heeft heeft een prijs, en het is niet de prijs die mensen verwachten.

Die laatste is de echte prijs, en het is ook de reden dat de schilderijen eruitzien zoals ze eruitzien. Wat maanden in een map overleeft en dan nog meerdere weken werk, is zelden het meest expliciete beeld. Het is het beeld dat interessant blijft, en dat is een heel andere eigenschap en veel moeilijker in één blik te zien.

Wie deze vrouwen zijn en waar al het werk te zien is staat op de vrouwen in Painted Idols, en waarover ze worden aangeschreven staat in weten de vrouwen het.

Vragen die mensen stellen

Waarom vrouwen van Instagram schilderen en niet naar levend model werken?

Omdat het onderwerp een vrouw is naar wie drie seconden per keer wordt gekeken, en een ingehuurd levend model kan dat niet meebrengen. De foto is gemaakt voor drie seconden aandacht en het schilderij kost weken. Dat gat is waar de serie over gaat.

Is dit fanart?

Nee. Fanart viert een beeld en het genoegen zit in de overeenkomst. Dit neemt een beeld dat onmiddellijk werkte en vertraagt het tot het zo niet meer werkt, en wat eruit komt is het vaak oneens met de bron.

Hebben de vrouwen voor deze schilderijen geposeerd?

Nee. Elke foto is gepubliceerd door de vrouw die erop staat, en elk besluit binnen het kader was het hare: de houding, het licht, de uitsnede, het moment. Niets is door de schilder geregisseerd, en vrijwel elk onderwerp komt als foto binnen en blijft dat.

Zijn de schilderijen kopieën van de foto's?

Nee. Een foto die voor een paar seconden aandacht gemaakt is wordt een voorwerp waar weken aan gewerkt is, op een formaat en in een materiaal die de foto nooit had. Er komen kleuren in die nooit in de bron zaten, en er blijven dingen uit. De bron wordt juist vermeld omdat het schilderij niet hetzelfde voorwerp is.