Weten de vrouwen het? Wat ik ze schrijf, en wat ik niet vraag

Weten ze van de schilderijen?

Sommigen wel, en voor de rest kan ik niet instaan. Wat ik je wel kan zeggen is wat ik gedaan heb: ik heb ze allemaal aangeschreven.

Elke vrouw van wie een foto een schilderij is geworden krijgt daar bericht over. Dat is iets wat ik doe, niet iets wat vanzelf gebeurt, en het is de reden dat de serie haar naam op het wandlabel kan dragen in plaats van haar niets te noemen.

Het woord is sommigen en niet allemaal, en dat is met opzet. Ik weet wat ik verstuurd heb. Ik weet niet wat er gelezen is. Een bericht dat de deur uit gaat is niet hetzelfde als een bericht dat voor iemands neus belandt, en ik ga het tweede niet naar het eerste afronden omdat het beter zou klinken.

Dit zijn accounts met publiek in de honderdduizenden en hoger. Een bericht van een schilder in Boekel komt aan op een stapel met een paar honderd andere die dag, en er is geen versie hiervan waarin het opvalt. De eerlijke lezing van een stilte is dus dat het vermoedelijk een bericht is waar niemand aan toe is gekomen, en niet een oordeel over het schilderij.

Wat vertel ik ze precies?

Vier dingen, en geen daarvan is een verzoek.

• Welke foto het was.
• Dat er een olieverfschilderij van geworden is, en hoe het schilderij heet.
• Waar het werk te zien is, zodat ze ernaar kan kijken voordat ze iets besluit.
• Dat ze het van deze site kan laten halen, en dat ze niet hoeft uit te leggen waarom.

Er is niemand iets te vertellen zolang er geen doek bestaat. Daarvoor is er alleen een voornemen, en een voornemen is iemand anders zijn tijd niet waard. Het bericht gaat dus over een afgerond schilderij, wat ook betekent dat het aankomt nadat het werk gedaan is en niet als manier om het op gang te krijgen.

Wat niet in het bericht staat: een verzoek om erover te posten, een aanbod, een kortingscode, of een vraag die zich voordoet als een hoffelijkheid. Als ik veertien vrouwen aanschreef en elk bericht eindigde in een gunst, dan was het informeren marketing met betere manieren.

Is vertellen hetzelfde als vragen?

Nee. Dit is de eerlijkste zin op de pagina, dus die krijgt een eigen paragraaf.

Iemand aanschrijven is niet hetzelfde als iemand iets vragen, en ik bied het hier niet aan als toestemming. Als ik het toestemming noemde, dan leende ik haar gezag om het mezelf gemakkelijk te maken, en had zij mij niets in handen gegeven.

De reden dat ik het niet vraag, is niet dat het antwoord me bang maakt. Het is dat het schilderij van mij is. Ik koos het beeld, ik besteedde de weken, en de verantwoordelijkheid voor het resultaat ligt bij mij en niet bij iemand die toevallig een foto publiceerde. Vragen zou die verantwoordelijkheid uitsmeren over mensen die haar nooit op zich namen. Het risico dat bij het schilderen van een echt persoon hoort, is aan mij om te dragen, en ik weet wat het is.

Met sommige vrouwen is er meer dan een bericht. Deelee heb ik in het echt ontmoet, en we hebben de foto’s samen uitgekozen. Waar dat zo is, vraag ik het wél: of haar pagina klopt, en of ze er zelf iets op wil zeggen. De anderen schrijf ik aan, en hun vraag ik niets. Dat verschil is geen regel die ik voor deze pagina heb bedacht. Het is het verschil tussen iemand kennen en iemand een bericht hebben gestuurd.

Wat de wet zegt over een foto en een portret is een aparte vraag met een apart antwoord, en die staat in twee rechten op één beeld.

En als ze niet reageert?

Dan reageert ze niet, en daar lees ik in geen van beide richtingen iets in.

Een stilte is geen ja. Het is ook geen nee. Mensen missen berichten, negeren berichten, zijn van plan te antwoorden en vergeten het, of lezen iets en besluiten dat het helemaal geen antwoord nodig heeft. Elk daarvan is normaal, en geen ervan vertelt me iets wat ik eerlijk op een pagina zou kunnen zetten.

Sommigen schreven wel terug, en die reageerden warm. Dat was een goede dag en het is nog steeds geen toestemming. Een pagina die op de vriendelijke reacties leunde en over de rest zweeg, zou precies doen wat deze beweert niet te doen, dus staan beide helften er.

De site zegt dus dat ik ze allemaal aanschrijf. Hij zegt niet dat ze het allemaal weten, en hij zegt niet dat ze het goedvinden, want ik heb geen idee of ze dat doen, en een zin die stilletjes anders suggereerde zou het goedkoopste op deze website zijn.

Kan ze het schilderij laten weghalen?

Ja, en de zin staat al onderaan elke pagina in deze serie:

Ben jij de vrouw op de foto, of heb jij de foto gemaakt, en heb je liever niet dat hij hier staat: schrijf naar het atelier en hij gaat weg. Uitleg is niet nodig.

Uitleg is niet nodig betekent precies dat. Er is geen formulier, geen beoordeling, en geen gesprek waarin ik iemand probeer om te praten. Een bericht is genoeg, en de reden dat ik geen reden wil, is dat erom vragen een recht in een onderhandeling verandert.

Wat weggaat is wat dit atelier publiceert: de foto op haar pagina, de pagina zelf, de vermelding in de winkel. Wat ik niet kan terugnemen is een doek dat al bij iemand thuis hangt, en het zou oneerlijk zijn om anders te suggereren. Dat is de grens van de belofte, en die is beter hardop gezegd dan later ontdekt.

Verdient ze iets als een schilderij verkocht wordt?

Nee. Er is geen commissie en geen royalty, en dat ga ik niet mooier maken dan het is.

Wat ze in plaats daarvan heeft, is haar naam op het werk, de bronfoto vermeld op de pagina, en een staand recht om dat allemaal te laten verwijderen. Die zijn echt, en het is meer dan een schilderij naar een gevonden beeld gewoonlijk biedt. Ze zijn ook geen betaling, en ze een vorm van betaling noemen zou het soort zin zijn waarvoor deze hele pagina bestaat om te vermijden.

Verandert die afspraak ooit, dan komt het hier te staan, op deze pagina, in een regel die net zo kaal is als deze.

En jij dan, met hem aan de muur?

Dit is het deel dat niemand de schilder vraagt, want het is niet het probleem van de schilder.

Je hangt een schilderij op van een vrouw met een naam. Vroeg of laat heeft iemand op je bank door dat ze een echt persoon is die in een seconde of vier te vinden is, en die vraagt of dat wel mag. Dat is een terechte vraag, en het slechtste moment om een antwoord in elkaar te gaan zetten is terwijl iemand erop wacht.

Dus hier is het, kort genoeg om na te zeggen: ze heeft de foto zelf gepubliceerd, het schilderij vermeldt hem en noemt haar naam, ze is over het werk aangeschreven, en ze kan het op elk moment van deze site laten halen zonder een reden te geven.

Dat is de eerlijke versie. Het is geen certificaat en het beslecht niet elke vraag, en juist daarom is het de moeite waard om hem in je eigen woorden te hebben in plaats van in de mijne. Het schilderij kopen is het makkelijke deel; er op je eigen muur voor kunnen staan is het deel dat lef vraagt, en dit is dat antwoord.

Het bredere betoog over wat een schilderij scheidt van het beeld waar het uit kwam staat in waar de grens tussen erotische kunst en pornografie werkelijk ligt, en hoe een foto überhaupt op een ezel belandt staat in hoe ik de vrouwen vind die ik schilder.

Elk doek draagt haar voornaam en vermeldt de foto waarnaar het gemaakt is. De schilderijen staan hier.

Vragen die mensen stellen

Weten ze van de schilderijen?

Sommigen wel, en voor de rest kan ik niet instaan. Ik schrijf ze allemaal aan: elke vrouw van wie een foto een schilderij is geworden krijgt daar bericht over. Sommigen schreven terug, warm. Anderen hebben nooit gereageerd, en op accounts van dat formaat is een bericht van een schilder makkelijk te missen. Ik weet wat ik verstuurd heb, en ik weet niet wat er gelezen is.

Is vertellen hetzelfde als vragen?

Nee. Iemand aanschrijven is niet hetzelfde als iemand iets vragen, en het wordt hier niet gepresenteerd als toestemming. Het schilderij is van mij, de weken die erin zitten zijn van mij, en de verantwoordelijkheid ervoor blijft bij mij en niet bij de vrouw die de foto publiceerde.

Kan ze het schilderij laten weghalen?

Ja. Schrijf naar het atelier en hij gaat weg, uitleg is niet nodig. Dat geldt voor de foto, de pagina en de vermelding in de winkel. Een doek dat al verkocht is, staat in een privéhuis en buiten het bereik van dit atelier, en het zou oneerlijk zijn om anders te suggereren.

Verdient ze iets als een schilderij verkocht wordt?

Nee. Er is geen commissie en geen royalty. Wat ze heeft, is haar naam op het werk, de bronfoto vermeld, en een staand recht om dat allemaal te laten verwijderen. Die zijn echt, en ze zijn geen betaling.