Wat zeg je als iemand naar het schilderij vraagt?

De drie zinnen

Je staat in je eigen gang met twee glazen wijn in je handen en iemand heeft gezegd: en wat is dat. Je hebt ongeveer vier seconden. Dit is wat daarin past.

Eén: wat het is. “Het is een olieverfschilderij. Acryl eronder, afgewerkt in olieverf, op gespannen doek.” Het klinkt als iets kleins om te zeggen en het is de nuttigste zin van de drie, want hij verplaatst het voorwerp van beeld naar ding dat iemand gemaakt heeft. Met een gemaakt ding gaat niemand in de eerste vier seconden in discussie.

Twee: wie zij is. “Dat is Riae. Ze is model, en de foto waar het van komt is haar eigen foto. Ze heeft hem zelf gepubliceerd.” Haar noemen doet meer werk dan welke andere zin je ook tot je beschikking hebt. Het maakt van een onderwerp een mens met een vak, en dat is wat ze is.

Drie: waarom het hier hangt. “Ik zag het en ik kon er niet van wegkijken. Maanden later stond het er nog. Dus heb ik het gekocht.” Dat is het ware antwoord en het is ook het enige waar niet tegen te discussiëren valt, want het gaat over jou en niet over het schilderij.

Dan vraag je hun iets anders. Het gesprek eindigt wanneer een van jullie het beëindigt, en dat mag net zo goed jij zijn.

De muur antwoordt eerst

Tegen de tijd dat iemand iets zegt, is het grootste deel van het antwoord al gegeven, en dat gaf jij toen je de boormachine oppakte.

Een doek dat op de goede hoogte hangt, midden op een muur, met licht erop, leest als een besluit dat iemand met opzet nam. Datzelfde doek half achter een deur, laag, in een schemerige hoek, leest als iets dat ergens is neergezet waar het niet zou opvallen, en dat is een uitnodiging om het op te merken. Die tweede brengt precies het gesprek voort dat je probeerde te vermijden.

Het praktische advies onder dit alles is dus saai: hang hem goed op of hang hem elders. Hoogte en licht doen meer voor je gemoedsrust op een etentje dan welke zin ook. Voel je je er niet gemakkelijk bij om hem in het zicht te hangen, kies dan een andere kamer in plaats van een slechtere plek in deze; waar hang je hem op, kamer voor kamer gaat de mogelijkheden langs met een oordeel bij elk.

Het verontschuldigingsprobleem

De neiging is om er als eerste bij te zijn. “Ik weet het, het is nogal wat”, of “mijn zus vindt hem afschuwelijk”, of een lach op de verkeerde plek.

Elk daarvan geeft je bezoek een onderwerp. Je hebt hun verteld dat er iets te verantwoorden valt en het daarna niet verantwoord, dus maken ze de gedachte zelf af, en nu is het schilderij een gespreksonderwerp voor de avond in plaats van een voorwerp in de kamer.

Het zet de persoon op het schilderij ook in een vreemde positie. Riae, Kayleigh, Deelee en de anderen hebben de beelden gemaakt waar de schilderijen van komen. Je verontschuldigen voor het doek verontschuldigt stilletjes hun werk, in een kamer waar zij niet aanwezig zijn om het tegen te spreken.

Zeg wat het is. Geef er geen cijfer bij.

Wie het vraagt, en wat ze meestal bedoelen

Bijna niemand vraagt ernaar. Van wie het wel doet, stelt het merendeel niet de vraag waar jij tegenop hebt gezien.

Als iemand doordrukt

Af en toe wil iemand de discussie wel, meestal een variant van is dit haar niet gewoon tot object maken. Twee dingen zijn waar en ze zijn allebei kort.

Zij heeft de foto gepubliceerd. De vrouwen in deze serie hebben hun eigen beelden opgebouwd en ze onder hun eigen naam naar buiten gebracht. Het schilderij komt van die foto, maanden later, en het bestaat omdat het beeld de schilder niet losliet. Dat is een andere transactie dan een fotograaf die een onbekende regisseert.

Waar de grens ligt is een echte vraag en er is een echt antwoord. Discussieert degene die het vraagt te goeder trouw, dan is erotische kunst of pornografie: waar de grens werkelijk ligt het stuk om hen naar te verwijzen. Doet hij dat niet, dan ga je het in je eigen keuken niet winnen, en dat hoeft ook niet.

Nog één, voor de versie hiervan die aan de voordeur plaatsvindt in plaats van aan tafel: mensen die betaald worden om in je huis te zijn hebben jouw muren niet gekozen, en die situatie heeft zijn eigen antwoord; de schoonmaker, de loodgieter en het schilderij.

De vraag onder de vraag

De meeste mensen die zich hier zorgen over maken, maken zich geen zorgen over een zin. Ze maken zich zorgen over wat het bezitten van het schilderij over hen zegt, en ze repeteren een verweer voor een rechtszaak die niet gepland staat.

Hem kopen is het makkelijke deel. De muur is waar het besluit werkelijk genomen wordt, en dat gebeurt één keer. Na een paar weken is het schilderij meubilair met een mens erin, en gaan de zinnen hierboven jaren onbenut.

Gaat de aarzeling eigenlijk over wie dit nog doen, dan is wie erotische kunst werkelijk koopt de nuttigere leestip. En ben je nog aan het kiezen: de schilderijen verschillen sterk in hoe direct ze zijn. Kindly (On Gold) stelt een heel andere vraag aan een kamer dan de doeken die mensen voor zich zien als ze zich dit probleem voorstellen.

Vragen die mensen stellen

Wat zeg je als bezoek naar een naaktschilderij vraagt?

Drie zinnen: wat het is, wie zij is, en waarom je het gekocht hebt. Een olieverfschilderij op doek, haar naam en het feit dat de foto waar het van komt haar eigen werk is, en dat het je stilzette en je bleef stilzetten. Breng het gesprek daarna zelf verder.

Moet ik mensen waarschuwen voordat ze langskomen?

Nee, met één uitzondering. Een tafelgast waarschuwen maakt van een schilderij een aankondiging en garandeert het gesprek. De uitzondering zijn mensen die in je huis komen werken in plaats van op bezoek komen; daar is het een vorm van hoffelijkheid om het bij het afspreken te noemen, geen waarschuwing.

Wat als iemand zegt dat het haar tot object maakt?

Zeg dat zij de foto waar het van komt zelf heeft gepubliceerd, onder haar eigen naam, en dat het schilderij er maanden later van gemaakt is. Discussieert de ander te goeder trouw, dan is dat het eerlijke antwoord en meestal genoeg. Doet hij dat niet, dan beslecht je het niet in je keuken.

Vraagt er eigenlijk ooit iemand naar?

Zelden. De meeste gasten zien een schilderij, stellen vast dat het een schilderij is, en gaan terug naar waar ze het over hadden. Wie het wel vraagt is meestal nieuwsgierig naar wie het gemaakt heeft in plaats van ongemakkelijk over wat het toont.