Eén doek elk: de elf vrouwen die ik maar één keer schilderde

Elf vrouwen, één doek elk

Vierentwintig doeken, vijftien vrouwen. Sommigen hielden het vier of vijf schilderijen lang vol. Elf hielden het precies één schilderij lang vol, en dit is wat er bij elk van hen gebeurde.

Alle elf zijn olieverf op gespannen doek, gesigneerd, één van één, met een certificaat van echtheid. Waar er een print is, is dat een gesigneerde oplage van maximaal vijftig; het doek zelf blijft één van één.

Dana (Black Bikini): waar de serie begint

Een van de eerste. Er zat geen idee achter dit doek, en ik ga niet doen alsof dat wel zo was.

Op dat moment was ik nog aan het uitzoeken waar ik eigenlijk weken achter elkaar naar wilde kijken. Niet wat zou verkopen, niet wat het betekende. Alleen welke beelden me aan een schildersezel hielden en welke na twee dagen loslieten. Deze hield vol.

Alles daarna is uit die vraag voortgekomen, dus dit is waar de serie begint, ook al lijkt het ergens in het midden thuis te horen. Daarom is een doek met één schilderij erachter het belangrijkste object op deze pagina: niet omdat het het beste is, maar omdat de hele werkwijze erop is uitgezocht. Dana Hamm heeft één schilderij en haar vingerafdrukken zitten over de hele serie.

Kindly (On Gold): degene die niets opvoert

Bijna elk beeld dat ik bewaar is naar buiten gericht. Gemaakt om gezien te worden, en daar goed in. Dat is het uitgangspunt van de hele serie.

Kindly (On Gold) is de uitzondering. Het is naar binnen gekeerd, en ik weet nog steeds niet helemaal zeker of ik hoorde te kijken. Wat er gebeurt, gebeurt aan de binnenkant, en het is niet mild. Dat is wat me er weken aan hield: niet het oppervlak van het beeld, maar het feit dat het niets opvoert.

Eén doek was genoeg omdat het ding waar ik op uit was in dat ene beeld zat en nergens anders. Er was geen tweede foto van dezelfde soort om naar terug te gaan. Kindly Myers is de pagina hiervoor.

Dakota (Pink Bikini): het formaat is het argument

Er zit een detail in haar gezicht dat ik zag voordat ik iets anders zag, en een tijdlang was het het enige dat ik kon zien. Daarom bestaat dit doek.

Dakota (Pink Bikini) is ook een van de grootste schilderijen die ik gemaakt heb, en dat doet meer dan het klinkt. Op volle grootte doet de hoek iets met je wat een foto van het schilderij niet kan weergeven. Je moet ervoor staan.

Dat is een lastig ding om op een website te schrijven, waar alles waar je naar kijkt een foto van een schilderij is. Het is ook de meest ware zin over dit ene doek, dus hij blijft staan. Dakota James is de pagina ervoor.

Marisol (Bubblegum): twee dingen die niet tot rust komen

Er zit een kindergebaar in dit beeld en niets anders eraan is kinderlijk.

Die twee weigeren naast elkaar te gaan zitten. Ik heb Marisol (Bubblegum) geschilderd om uit te zoeken welke van de twee wint, en na een aantal weken had geen van beide gewonnen. Als er iets is, dan maakt dat kleine speelse ding de rest vreemder in plaats van zachter, wat het tegenovergestelde is van wat ik verwachtte toen ik begon.

Een schilderij dat niet oplost is geen mislukt schilderij. Het is een schilderij dat twee dingen tegelijk vasthoudt, en dat is een van de weinige klussen waar een object beter in is dan een plaatje. Marisol Yotta is de pagina ervoor.

Pandora (Dreaming in Blue): alle drie tegelijk

Niets in haar gezicht vraagt om iets.

Ze kijkt weg, ogen bijna dicht. Subtiel, elegant, en volkomen onverdedigd. Alle onschuld zit in die blik.

En dan is er het gewaad, dat open is, en een lichaam dat het niet bedekt, en een houding die aanzienlijk meer weet dan het gezicht laat merken.

Weken ervoor gezeten en het stond geen moment stil. Onschuld wordt verleiding, verleiding wordt willen. Ik heb nooit uitgevonden hoe één beeld die drie tegelijk doet. Het doet het nog steeds, en nu doet het het bij jou in plaats van bij mij.

Pandora Kaaki is de pagina erbij.

Elisa (Appetite): zou niet moeten werken

Er zit een combinatie in dit beeld die onaangenaam zou moeten zijn en dat op de een of andere manier niet is.

Dat is de hele reden dat ik er niet vanaf kon blijven. Iets hier grenst aan afstotend en is tegelijk volkomen meeslepend, en weken olieverf hebben die twee niet uit elkaar gehaald.

Elisa Brandani is de pagina erbij.

Veronika (American Girl): twee dingen toegevoegd

Er staan twee dingen in dit schilderij die niet in de foto stonden die Veronika publiceerde.

Eén ervan kun je vinden als je goed kijkt. Het andere bestaat in geen enkele afbeelding van dit werk, ook niet in degene waar je nu naar kijkt. Het is er alleen als het doek voor je staat, en zodra je het hebt gezien betekenen de hoed en het denim niet meer wat je dacht dat ze betekenden.

Ik ga er niet meer over zeggen. Het heeft me weken gekost om er te komen en ongeveer vier seconden om het weg te geven, dus ik heb liever dat je het op de eerste manier krijgt.

Veronika Rajek is de pagina erbij.

Dailey (Illustrated): waar het lichaam draait

Dailey is een van de weinige vrouwen hier die ik echt tegenover me heb gehad. Klein, koppig, en een stuk taaier dan haar formaat doet vermoeden.

Zet je één lijn verkeerd op de plek waar het lichaam draait, en het hele ding ligt als een sticker op haar. Daar zijn de weken in gaan zitten. Het is ook het enige deel van dit schilderij waarvan ik wil dat je er twee keer naar kijkt.

Dailey Danique is de pagina erbij.

Katrina (Gold Leaf): de weigering erin

Katrina is van onderaf gefotografeerd, waardoor ze groter is dan jij, of je dat nu wilt of niet.

Het witte topje is het enige koude in het beeld. Alles eromheen loopt warm. Wat er bijna doorheen te zien is blijft bijna zichtbaar, en dat is de hele foto.

Het goud is echt bladgoud, geen verf. In olieverf zit geen goud, en wat je ermee opbouwt is een stapel beslissingen die doen alsof ze iets zijn wat ze niet kunnen zijn. Ik vraag het niet meer om te doen alsof.

De weken gingen in haar gezicht zitten en leverden niets op. Ze kijkt weg en er zit een zonnebril tussen, en samen zetten die haar buiten bereik, tegen arrogant aan. Ik heb geprobeerd dat uit haar te halen en het is me nooit gelukt. Dus het hield op met de weigering er nog in.

Katrina Moreno is de pagina erbij.

Sharina (Blue Nights): ogen dicht

Haar ogen zijn dicht. Al het andere in dit doek beweegt.

Het hele beeld is blauw, meer met het paletmes neergezet dan met de kwast, in streken die alle kanten op gaan behalve de kant waarin zij ligt. Het enige warme erin is haar huid, en het enige luide is haar mond.

Twee keer loopt de verf dwars over haar heen, alsof het licht in de kamer even haperde. Dat is blijven staan.

Sharina van der Vliet is de pagina erbij.

Mikayla (Hot Summer): ze kijkt terug

Ze kijkt recht terug naar wie er voor het doek staat, en ze heeft geen haast om daarmee op te houden.

Bijna alles om haar heen is één paars, met het paletmes neergezet en ruw gelaten. De bikini heeft dezelfde kleur als de wand achter haar, dus wat opvalt is niet wat ze draagt, maar haar huid en het licht in haar haar.

Het heet Hot Summer. Het paars is koel; de blik niet.

Mikayla Demaiter is de pagina erbij.

Waarom één keer niet minder is

Iemand twee keer schilderen is geen promotie, en haar één keer schilderen is geen mindere uitkomst.

Een doek stopt als ik er klaar mee ben, niet als het klaar is. Het beeld is afgehandeld, het trekt niet meer aan me, en ik ga door naar het volgende. Bij de meeste vrouwen gebeurt dat één keer. Bij Riae gebeurde het vijf keer, omdat het archief nog meer van haar had en de trek terugkwam, en wat haar eerste vier doeken zichtbaar maakten is een ander artikel over een andere situatie.

Deze elf kwamen in één keer tot rust. Dana hield lang genoeg vol om er een werkwijze op te bouwen. Kindly had één beeld van die soort en geen tweede. Dakota had een formaat nodig en geen reeks. Marisol was een vraag die op volle schaal open bleef staan. Pandora doet nog steeds drie dingen tegelijk, en Elisa twee die niet samen zouden moeten gaan. In Veronika zit iets wat alleen het doek laat zien, in Dailey een draai die weken kostte, in Katrina een weigering die er niet uit wilde. Sharina sloot haar ogen in een beeld dat blijft bewegen, en Mikayla kijkt recht terug.

Eén praktisch gevolg: geen van deze heeft een tegenhanger, dus er ontbreekt niets als je er een koopt. En deze lijst beschrijft de stand van het atelier nu en niet een categorie. Duikt er ooit een tweede doek van een van deze vrouwen op, dan verhuist ze naar het andere artikel en wordt dit korter.

Waar je ze kunt zien

Elke vrouw heeft een pagina met haar naam erop, de bronfoto met naamsvermelding, en het werk op maat te zien: Dana Hamm, Kindly Myers, Dakota James, Marisol Yotta, Pandora Kaaki, Elisa Brandani, Veronika Rajek, Dailey Danique, Katrina Moreno, Sharina van der Vliet en Mikayla Demaiter.

Het volledige overzicht van iedereen in de serie is de vrouwen in Painted Idols, en alle schilderijen staan op één plek. Wat elk van deze vrouwen aangeschreven wordt over, en wat dat wel en niet oplost, staat in weten de vrouwen het.

Vragen die mensen stellen

Welke vrouwen in Painted Idols zijn maar één keer geschilderd?

Dana Hamm, Dakota James, Kindly Myers en Marisol Yotta. Eén doek elk, olieverf op gespannen linnen, gesigneerd en één van één. Drie zijn 120 x 80 cm en één is 100 x 80 cm.

Bestaan er prints van deze schilderijen?

Van zeven van hen. Van Pandora, Elisa, Veronika, Dailey, Katrina, Sharina en Mikayla bestaat ook een gesigneerde print. Van Dana, Kindly, Dakota en Marisol niet; die originelen zijn de enige versies die er zijn.

Betekent iemand één keer schilderen dat het schilderij minder belangrijk is?

Nee. Een doek stopt als de schilder er klaar mee is, en bij de meeste vrouwen gebeurt dat één keer. Dana (Black Bikini) is een van de eerste schilderijen in de serie en degene waar alles daarna uit is voortgekomen.

Met welk schilderij begon de serie?

Dana (Black Bikini). Er zat geen idee achter, en op dat moment was de vraag simpelweg welke beelden de schilder aan een schildersezel hielden en welke na twee dagen loslieten. Die hield vol, en de werkwijze is eruit voortgekomen.